Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ Η ΦΥΓΗ.

Η σκηνή στο λιμάνι της Ιόππης.

Κάποιος – ανήσυχος – ζητάει πληροφορίες για τα καράβια που είναι αγκυροβολημένα.

Θέλει να ξέρει ποιο θα φύγει πρώτο και τα δρομολόγιά τους.

Ο Ιωνάς χρειάζεται επειγόντως ένα καράβι που θα τον φέρει όσο πιο μακριά γίνεται από το Ισραήλ και τον Θεό του Ισραήλ.

Δεν χρειάστηκε να ψάξει πολύ, σε λίγο έφευγε ένα για Θαρσείς – ούτε το περίμενε ότι θα έφευγε μακριά τόσο γρήγορα.

Όσοι ανήκουμε στο Χριστό, και θέλουμε να μας οδηγεί, ξέρουμε ότι πολλές φορές το κάνει με εξωτερικές περιστάσεις, αλλά όχι μόνο έτσι.

Οι εξωτερικές περιστάσεις δεν είναι πάντα ασφαλής ένδειξη του θελήματος του Θεού. Πρέπει να προσέχουμε αρκετά.

Αν ο Ιωνάς ζητούσε μια μαρτυρία από τον Θεό που θα επιδοκίμαζε την αυθαίρετη απόφασή του, αυτό το καράβι που ήταν έτοιμο να σαλπάρει, θα ήταν η ιδεώδης απάντηση του ουρανού.

Δεν λέμε να μην προσέχουμε τις περιστάσεις, αλλά χρειαζόμαστε μάλλον την οδηγία του λόγου του Θεού και τον ψίθυρο του Πνεύματος μέσα μας.

Όλα τα καράβια που είναι αγκυροβολημένα στο λιμάνι της ζωής, δεν είναι στην υπηρεσία του Θεού.

Υπάρχουν καράβια που έχουν ναυλωθεί ειδικά από τον εχθρό για να βγάλουν το παιδί του Θεού έξω από το θέλημά Του.

Χρειάζεται περισσότερος έλεγχος και αυστηρότερη κριτική στα καράβια των περιστάσεων, στις διάφορες οδηγίες.

Μη βιαστείς να μπαρκάρεις στο πρώτο καράβι που υπόσχεται να σε οδηγήσει μακριά από το πρόβλημά σου.

Πολλές φορές η συρροή ευνοϊκών περιστάσεων έχει αντίθετο σκοπό απ’ αυτόν που υπόσχονται.

Σύμφωνα με το Β' Βας.ιδ:24-27 μαθαίνουμε ότι ο Θεός μίλησε ξανά μέσω του Ιωνά.

Βασιλιάς τότε ήταν ο Ιεροβοάμ ο οποίος, “έπραξε πονηρά ενώπιον του Κυρίου· δεν απεμακρύνθη από πασών των αμαρτιών του Ιεροβοάμ υιού του Ναβάτ, όστις έκαμε τον Ισραήλ να αμαρτήση”.

Όμως στη συνέχεια διαβάζουμε ότι παρά το γεγονός της ασέβειάς του, ο Ιεροβοάμ “αποκατέστησε το όριον του Ισραήλ, από της εισόδου της Αιμάθ έως της θαλάσσης της πεδιάδος”.

Και όλα αυτά έγιναν, “κατά τον λόγον Κυρίου του Θεού του Ισραήλ, τον οποίον ελάλησε δια του δούλου αυτού Ιωνά, υιού του Αμαθί, του προφήτου, του από Γαθ-εφέρ”.

Ο Θεός λοιπόν μίλησε δια του Ιωνά προηγουμένως, με ένα μήνυμα ελέους προς το λαό του.

Αν και ο λαός δεν το άξιζε, αν και ζούσε στην απείθεια και στην ασέβεια, ο Θεός θα έδειχνε ευσπλαχνία και έλεος προς αυτούς:

“Διότι είδεν ο Κύριος την θλίψιν του Ισραήλ πικράν σφόδρα, ότι δεν ήτο ουδέν κεκλεισμένον, και ουδέν αφειμένον, ουδέ ο βοηθήσων τον Ισραήλ”. Και δεν είπεν ο Κύριος να εξαλείψη υποκάτωθεν του ουρανού το όνομα του Ισραήλ, αλλ’ έσωσεν αυτούς δια χειρός του Ιεροβοάμ υιού του Ιωάς” (Β΄Βας.ιδ:26,27).

Ο πρώτος λόγος, λοιπόν, που έλαβε ο Ιωνάς ήταν ένας λόγος ευσπλαχνίας προς τον λαό του.

Ήταν ένας λόγος που φανέρωνε την ιδιαίτερη αγάπη του Θεού γι’ αυτό το λαό.

Και τώρα διαβάζουμε ότι ήρθε ξανά λόγος Κυρίου στον Ιωνά.

Αυτή τη φορά όμως το μήνυμα δεν αφορά τον Ισραήλ. Αφορά τη Νινευή, την πρωτεύουσα των Ασσυρίων.

“Σηκώθητι, ύπαγε εις Νινευή, την πόλιν την μεγάλην, και κήρυξον κατ’ αυτής· διότι η ασέβεια αυτών ανέβη ενώπιόν μου” (α:2).

Ο Ιωνάς όμως αρνείται να μεταφέρει αυτόν τον λόγο του Θεού.

Αν καταλάβουμε το λόγο αυτής του της άρνησης θα αρχίσουμε να αγγίζουμε και το μήνυμα όλου του βιβλίου.

Δεν χρειάζεται να επιστρατεύσουμε την φαντασία μας επειδή ο ίδιος ο Ιωνάς αποκαλύπτει τους λόγους της φυγής του.

δ:2  “Και προσηυχήθη προς τον Κύριον, και είπεν, Ω Κύριε, δεν ήτο ούτος ο λόγος μου, ενώ έτι ήμην εν τη πατρίδι μου; δια τούτο προέλαβον να φύγω εις Θαρσείς· διότι εγνώριζον ότι συ είσαι Θεός ελεήμων και οικτίρμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και μετανοών δια το κακόν”.

Ο Ιωνάς εξομολογείται ότι αυτό που τον οδήγησε στις Θαρσείς αντί της Νινευή ήταν το γεγονός ότι στην αποστολή του διέκρινε το έλεος του Θεού!

Η κλήση του να πάει στη Νινευή φανέρωνε την ευσπλαχνία του Θεού.

Αν ο Θεός ήθελε να καταστρέψει την Νινευή θα το έκανε χωρίς να χρειάζεται ο Ιωνάς να μπει στον κόπο να τους προειδοποιήσει.

Και μόνο το γεγονός ότι ο Θεός στέλνει τον προφήτη του με ένα μήνυμα προειδοποίησης είναι για τον Ιωνά έκφραση αδιαμφισβήτητη της πρόθεσής Του να τους ελεήσει. Γι’ αυτό και αντιδρά!

Ο Ιωνάς φυσικά δεν είχε πρόβλημα με το έλεος που ο Θεός έδειχνε στο λαό του.

Όταν ο Θεός του μίλησε πρώτη φορά ο Ιωνάς δεν αντέδρασε. Τότε το έλεος και η ευσπλαχνία του Θεού αφορούσε τον ίδιο και τους συμπατριώτες του και κατά συνέπεια ήταν καλοδεχούμενα.

Τώρα όμως αντιδρά επειδή το έλεος του Θεού αφορά τους Ασσύριους, τους μισητούς εχθρούς του έθνους του.

Ο Ιωνάς ήθελε αυτόν τον Θεό του ελέους και της μακροθυμίας μόνο για αυτόν και τον λαό του.

Ένα λοιπόν από τα σημαντικότερα θεολογικά μηνύματα που ο Θεός αποκαλύπτει στον Ιωνά είναι ότι είναι ελεύθερος!

Ο Θεός δεν είναι αποκλειστικό κτήμα κανενός. Ο Θεός ενεργεί ως όν απόλυτα ελεύθερο.

Ο Ιωνάς λοιπόν, αντί να πάει στη Νινευή (σημερινή Μοσούλη του Ιράκ) πήγε στην Θαρσείς (σημερινή Ισπανία). Αντί να πάει ανατολικά της Παλαιστίνης, πήγε στη δύση.

Παρακοή δεν είναι μόνον η παράβαση ή η μη τήρηση μιας μεμονωμένης εντολής του Θεού αλλά και η άρνηση συμμόρφωσης με ένα ολόκληρο σχέδιο του Θεού για τη ζωή (επάγγελμα, σχέση, διακονία, ευρύτερο έργο του Θεού).

Ο Ιωνάς ήξερε ότι παράβαινε το σχέδιο του Θεού (α:9-12).

Δεν υπάρχει δικαιολογία ότι δεν ξέρουμε τι θέλει ο Θεός. Το Πνεύμα Του μας ελέγχει.

Ο Θεός παίδεψε τον Ιωνά αλλά δεν τον απέρριψε.

Όταν είδε πως η καρδιά του ήταν ευρύτερα προσανατολισμένη στο να είναι δούλος του Θεού και προφήτης Του, τον επανάφερε στη σωστή τροχιά.

Μπορεί να παραβαίνουμε έστω και συνειδητά καμιά φορά το θέλημα του Θεού, αλλά αν μετανοήσουμε ειλικρινά, ο Θεός μας αποδέχεται πάλι και μας χρησιμοποιεί στο έργο του.

Ιων.α:15 Και εσήκωσαν τον Ιωνάν και έρριψαν αυτόν εις την θάλασσαν και η θάλασσα εστάθη από του θυμού αυτής.

Αυτό το εδάφιο είναι σκληρό, αλλά είναι ξεκάθαρο.

Ο Ιωνάς έτρεχε να ξεφύγει από τον Κύριο. Κινούνταν προς την αντίθετη κατεύθυνση της υπακοής, προσπαθώντας να απομακρυνθεί από μια αποστολή που δεν ήθελε.

Η καταιγίδα που ακολούθησε δεν ήταν τυχαία. Ήταν θεϊκή επέμβαση.

Και η θάλασσα έπαψε να μαίνεται τη στιγμή που ο Ιωνάς ρίχτηκε μέσα.

Αυτό που συχνά παραβλέπουμε, είναι ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ιωνά δεν ήταν η σύγχυση. Ο Θεός είχε ήδη μιλήσει. Ο Ιωνάς ήξερε ποιος ήταν ο σκοπός.

Το πρόβλημα ήταν η αντίσταση. Δεν χρειαζόταν περισσότερες πληροφορίες. Χρειαζόταν να παραδοθεί.

«Έχω κάνει τόσα για τον Θεό», κι εκεί κρύβεις την επιλεκτική σου ανυπακοή, που «δεν το βλέπεις ότι είναι σοβαρό». Το βλέπεις, αλλά δεν θες να το κάνεις!!

Γι' αυτό η ιστορία εξακολουθεί να είναι σημαντική, επειδή πολλοί άνθρωποι ζουν σαν να είναι ακίνδυνη η καθυστέρηση, η αποφυγή και η μερική υπακοή, όταν η Γραφή δείχνει ότι μπορούν να δημιουργήσουν πολύ περισσότερη αναταραχή από ό,τι είναι πρόθυμοι να παραδεχτούν.

Η καταιγίδα ήταν μεγαλύτερη από τον Ιωνά.

    · Επηρέασε το πλοίο.

    · Επηρέασε τους ναυτικούς.

    · Επηρέασε τους πάντες γύρω του.

Αυτή είναι μια άλλη σκληρή αλήθεια.

Η φυγή από τον Θεό δεν είναι ποτέ τόσο ιδιωτική όσο μπορεί να νομίζουν κάποιοι.

Η ανυπακοή έχει έναν τρόπο να στέλνει κύματα και στις ζωές άλλων ανθρώπων.

Συχνά νομίζουμε ότι η αντίστασή μας είναι δική μας υπόθεση, αλλά η ιστορία του Ιωνά λέει το αντίθετο.

Ποτέ δεν μπορεί να απομονωθεί ο σκοπός μιας τρικυμίας που ξεσπά στη ζωή ενός χριστιανού εξαιτίας μιας απροσεξίας του ή μιας αμαρτίας του.

Οι συνέπειες θα μοιραστούν και με άλλους.

Ένας είχε παρακούσει, πολλοί κινδύνεψαν.

Το ίδιο όμως ισχύει και για τις ευλογίες.

Αν το καράβι είναι η εκκλησία, όταν επιβιβάζεσαι, κανείς δεν υποψιάζεται την περιπέτεια που μπορεί να τους μπλέξει μια παρακοή σου.

Κι εσύ κάποια στιγμή μπορεί να ξεχάσεις αυτή την παρακοή, αλλά κάποιοι να συνεχίσουν να θερίζουν τις συνέπειες.

Η καταιγίδα στο πλοίο συνδέθηκε με έναν άνδρα που αρνήθηκε τον λόγο του Κυρίου.

Και μετά ήρθε το σημείο καμπής.

Η θάλασσα σταμάτησε από τη μανία της.

    · Αυτό σημαίνει ότι η καταιγίδα δεν ηρέμησε όταν ο Ιωνάς εξήγησε την κατάστασή του.

    · Δεν ηρέμησε όταν συνέχιζε να κρύβεται.

    · Δεν ηρέμησε όταν όλοι συνέχιζαν να συζητούν το θέμα.

Ηρέμησε όταν το θέμα τελικά παραδόθηκε.

Αυτή είναι μια απογοητευτική λέξη.

Μερικές καταιγίδες στη ζωή δεν λύνονται με καλύτερη εξήγηση. Λύνονται με υπακοή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε δυσκολία είναι τιμωρία.

Σημαίνει ότι μερικοί πιστοί συνεχίζουν να ζητούν την ειρήνη ενώ παραμένουν σε κατάσταση ανυπακοής, που κρατά τα νερά ταραγμένα.

    · Θέλουν ηρεμία χωρίς μετάνοια.

    · Ανακούφιση χωρίς παράδοση.

    · Μια ήσυχη θάλασσα ενώ φεύγουν από το κάλεσμα του Θεού.

Αυτό δεν λειτουργεί ποτέ.

Πολλές φορές, ξέρουμε πως ο Θεός έχει μιλήσει πολύ καθαρά, αλλά εμείς διαπραγματευόμαστε μαζί Του.

    · Το ονομάζουμε καθυστέρηση.

    · Το ονομάζουμε σοφία.

    · Λέμε ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος.

Αλλά βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι ο λόγος ήρθε, και το τρέξιμο άρχισε μετά από αυτόν.

Το Ιωνάς α:15 δεν έχει σκοπό να μας ντροπιάσει με απόγνωση.

Έχει σκοπό να μας φέρει αντιμέτωπους με την παραχώρηση.

Η θάλασσα σταμάτησε να λυσσομανάει όταν σταμάτησε το τρέξιμο.

Αυτό είναι έλεος, ακόμα κι όταν φαίνεται αυστηρό και σκληρό.

Ο Θεός δεν έχασε τον έλεγχο της ιστορίας του Ιωνά.

Απλά, αρνιόταν να αφήσει τον Ιωνά να ξεπεράσει το θέλημά Του με ψεύτικη ειρήνη.

Μερικές φορές η καταιγίδα είναι η καλοσύνη που εκθέτει αυτό που η δική μας παρέκκλιση δεν θα παραδεχόταν ποτέ από μόνη της.

Σταμάτησε να προσεύχεσαι μόνο για πιο ήρεμη θάλασσα, αν αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να παραδοθείς.

Σταμάτησε να αντιμετωπίζεις την ξεκάθαρη ανυπακοή σαν ένα μικρό ζήτημα.

Σταμάτησε να υποθέτεις ότι η καταιγίδα σημαίνει ότι ο Θεός σε έχει χάσει από τα μάτια του.

Μερικές φορές η καταιγίδα είναι η απόδειξη ότι δεν το έχει κάνει.

Υπακοή αλλά με τον δικό μας τρόπο  (Αριθ.κ:9-11)

Ο Μωυσής στο γνωστό περιστατικό αντί να μιλήσει στον βράχο, τον χτύπησε για να βγάλει νερό.

Εκτέλεσε την εντολή να δώσει νερό στο λαό, αλλά το έκανε με τον δικό του τρόπο. Ο Μωυσής έκανε τρία λάθη:

α) Χτύπησε τον βράχο αντί να μιλήσει σ’ αυτόν. Παράβλεψε τη λεπτομέρεια. Αλλά ο Θεός έχει απαιτήσεις και για τις λεπτομέρειες. Ο Νώε πρόσεξε τις λεπτομέρειες όταν κατασκεύαζε την κιβωτό.

β) Πρόσβαλε το λαό του Θεού με την υβριστική συμπεριφορά του. Αλλά ο λαός δεν ήταν δικός του, δεν τον είχε ελευθερώσει αυτός από την Αίγυπτο, δεν τους είχε ταΐσει αυτός κλπ. Ο Θεός θα υπερασπιστεί το λαό του (Ζαχ.β:8,  Α΄ Κορ.γ:17).

γ) Πρόβαλε τον εαυτό του αντί να δοξάσει το Θεό.

Η συμπεριφορά μας απέναντι στην εκκλησία του Θεού κατά την άσκηση της όποιας διακονίας ή έργου μας γενικότερα για τον Κύριο, θα μετρήσει τελικά στο αν θα ευλογηθούμε κι εμείς απ’ αυτό το έργο.

Ο Μωυσής έμεινε έξω από την ευλογία της Χαναάν. Την είδε από μακριά.

Πολλοί κοπιάζουν για δεκαετίες στο έργο του Θεού και επειδή ακολουθούν την ίδια συμπεριφορά των δικών τους πρωτοβουλιών, κάνουν τα ίδια λάθη και χάνουν τις ευλογίες του κόπου τους.