Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Οι δέκα παρθένες (1)

Τι σημαίνει να είσαι έτοιμος (Ματθαίος κε:1-13)



Εισαγωγή


Πόσοι από σας έχετε ποτέ ξεμείνει από βενζίνη; Το πιο φυσιολογικό είναι, σχεδόν όλοι. Κάθε χρόνο, πάρα πολλοί άνθρωποι ζητούν βοήθεια, γιατί έχουν μείνει από βενζίνη. Εκτός από κλαταρισμένα λάστιχα, νεκρές μπαταρίες, υπερθέρμανση κινητήρα, το να τελειώσει η βενζίνη είναι από τους πιο συχνούς λόγους που ζητά κάποιος οδική βοήθεια.


Αυτό ήταν κάπως δικαιολογημένο να συμβεί πριν μια γενιά, όταν οι μετρητές καυσίμου δεν ήταν τελείως ακριβείς, και όλες οι προειδοποιητικές λυχνίες που έχουμε σήμερα ήταν ανύπαρκτες. Αλλά τώρα έχουμε προειδοποιητικά μηνύματα που μας λένε ότι το καύσιμο τελειώνει (δίνοντάς μας ίσως περισσότερη από μια ώρα οδήγηση), και έπειτα αρχίζουν έντονες προειδοποιήσεις που μας δείχνουν πόσα περίπου χιλιόμετρα οδήγησης μας έχουν απομείνει. Αυτό μας οδηγεί να πούμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που μένουν από καύσιμα είναι «χωρίς δικαιολογία».



Γιατί όμως ξεμένουμε τόσο συχνά σήμερα, όπως έκαναν πριν από χρόνια, όταν όλα τα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας δεν ήταν διαθέσιμα; Θα επανέλθουμε σ’ αυτό το ερώτημα στο τέλος του μηνύματός μας. Στα εδάφια που διαβάσαμε, δεν είναι η βενζίνη που λείπει, αλλά ελαιόλαδο, το καύσιμο που χρησιμοποιούσαν στις λυχνίες, την εποχή του Ιησού. Και πιστεύω ότι θα ανακαλύψουμε ότι στις πέντε μωρές παρθένες δεν είναι ότι τους τέλειωσε το λάδι, ποτέ δεν είχαν απ’ αυτό.


Το πλαίσιο


Πριν μπούμε στην παραβολή, θα κάνουμε καλά να θυμηθούμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεται. Σαν απάντηση στην επιθυμία των μαθητών να μάθουν «τι το σημείον της παρουσίας του και της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.κδ:3), ο Ιησούς τους μίλησε για τις τελευταίες μέρες. Ξεκαθάρισε ότι το τέλος δεν θα έρθει αμέσως, αλλά μετά από αρκετό καιρό και αρκετά προβλήματά (Ματθ.κδ:4-31). 

Ο Κύριός μας, ανέφερε διάφορες προειδοποιήσεις (Ματθ,κδ:4-5, 10-11, 23-28), επειδή κατά τη διάρκεια αυτών των δύσκολων καιρών θα υπάρξουν πολλοί παρείσακτοι, που θα προσπαθήσουν να στρέψουν την προσοχή και την αγάπη των ανθρώπων από το πρόσωπο του Ιησού.


Στα εδάφια κδ:32-51 ο Ιησούς μιλά για το τι μπορούν και δεν μπορούν να γνωρίζουν οι μαθητές Του, και με αυτό σαν βάση, δίνει συγκεκριμένες οδηγίες όσο αφορά στις τελευταίες μέρες.


Η παραβολή της συκιάς μας διδάσκει ότι υπάρχουν συγκεκριμένα σημάδια που δείχνουν τον «καιρό» της επιστροφής Του. Όταν η συκιά αρχίζει να βγάζει νέα φύλλα, είμαστε σίγουροι ότι το καλοκαίρι είναι κοντά. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν βλέπουμε «πάντα ταύτα», δηλαδή όλα αυτά τα πράγματα που μόλις περιέγραψε ο Ιησούς, τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο καιρός της επιστροφής του Κυρίου μας είναι πολύ κοντά. Τι χρονική διάρκεια μπορεί να έχει αυτός ο «καιρός»; Μία γενιά (Ματθ.κδ:34).


Αν και μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον «καιρό» της επιστροφής του Κυρίου μας, δεν μπορούμε να ξέρουμε την ακριβή ώρα, «ούτε τη μέρα ούτε την ώρα». Αυτό ταιριάζει με τον τρόπο που ο Θεός συναλλασσόταν με αυτό τον κόσμο στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, μπορούμε να το δούμε σε σχέση με τον κατακλυσμό. Κανένας, ούτε ο Νώε, δεν ήξερε την ακριβή ημερομηνία ή την ώρα που θα έρθει ο κατακλυσμός. Πιστεύω ότι μπορούμε με ασφάλεια να πούμε, ότι τουλάχιστον ο Νώε ήξερε τον καιρό.


Ο Νώε για πολλά χρόνια κατασκεύαζε την Κιβωτό. Ήξερε ότι ο καιρός της κρίσης του Θεού ήταν κοντά, αλλά δεν ήξερε την ακριβή ημερομηνία. Μια μέρα, ο Θεός έδωσε εντολή να επιβιβαστούν στην κιβωτό. Ο Θεός ήταν Αυτός που έκλεισε την πόρτα, και στη συνέχεια έστειλε τον κατακλυσμό. Οι άνθρωποι της εποχής του Νώε δεν είχαν «έγκαιρες προειδοποιήσεις» για τον κατακλυσμό που ερχόταν. Όταν η κρίση ήρθε, αυτό έγινε γρήγορα και χωρίς προειδοποίηση. Δεν υπήρχε καμία δυνατότητα για εκείνους που ήταν υπό κρίση, να αλλάξουν γνώμη και να επιβιβαστούν στην κιβωτό. Άκουγαν το Νώε να τους κηρύττει την οδό της σωτηρίας, αλλά δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο σημείο ότι αύριο, για παράδειγμα, θα γίνει ο κατακλυσμός ώστε να ετοιμαστούν ανάλογα.


Το ίδιο θα ισχύσει στις τελευταίες ημέρες (Ματθ.κδ:39). Δεν θα υπάρξει καμία δραματική ένδειξη ότι έχει έρθει η «ημέρα» ή «η ώρα» (της κρίσης). Δύο θα είναι στο χωράφι, ζώντας την κανονική καθημερινή ρουτίνα, «ο εις παραλαμβάνεται και ο εις αφίνεται». Δύο γυναίκες θα αλέθουν στάρι, όπως ακριβώς έκαναν κάθε μέρα, «μία παραλαμβάνεται και μία αφίνεται» (Ματθ.κδ:40-41).


Η εφαρμογή αυτών φαίνεται στα εδάφια 42-44. Δεδομένου ότι κανένας δεν μπορεί να ξέρει τη μέρα ή την ώρα που ο Κύριος θα έρθει, πρέπει να είμαστε συνεχώς σε κατάσταση εγρήγορσης, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή. Ο Ιησούς διευκρίνισε αυτό που ήθελε να πει, με το παράδειγμα μιας διάρρηξης. Αν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήξερε την ώρα που θα γινόταν η διάρρηξη, θα είχε φροντίσει να την αποτρέψει. Αλλά, στην πραγματικότητα, δεν γνώριζε την ώρα. Πιθανόν να μην είχε ειδοποιηθεί καθόλου ότι επρόκειτο να γίνει διάρρηξη. Έτσι πιάστηκε στον ύπνο, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί.


Δεν γνωρίζουμε την ώρα της επιστροφής Του, και το πιο βασικό, ο ερχομός Του θα είναι σε μια στιγμή που δεν το περιμένουμε. Από το περιεχόμενο του κεφ.κδ, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί ότι, ενώ πριν την επιστροφή Του θα είναι πολύ δύσκολες μέρες, η πραγματική μέρα της επιστροφής Του θα είναι σαν μια φυσιολογική μέρα, χωρίς προβλήματα. Όπως η μέρα που ο Νώε και η οικογένειά του μπήκε στην κιβωτό (πιθανόν ο ουρανός να ήταν καθαρός όλη μέρα, χωρίς ίχνος από σύννεφα – Γέν.ζ:11). Όταν ο Ιησούς επιστρέψει, οι άνθρωποι θα βρίσκονται στις συνηθισμένες καθημερινές δουλειές τους, γιατί δεν θα υπάρχει κανένα σημάδι του επικείμενου κινδύνου. Άρα, πρέπει να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή.


Πως είναι αυτός που μένει άγρυπνος; Στο Ματθ.κδ:45-51, ο Ιησούς περιγράφει πώς θα ήθελε να βρει τους μαθητές του, όταν επιστρέψει: «πράττοντες ούτως». Ο πιστός και φρόνιμος δούλος ξέρει ότι ο Κύριός του, μπορεί να αργήσει να επιστρέψει, αλλά ξέρει επίσης ότι έχει λάβει εντολή να ταΐζει και να φροντίζει τους συνδούλους του (Ματθ.κδ:45). Έτσι, χρησιμοποιεί το χρόνο της απουσίας του Κυρίου του, ώστε να εκπληρώσει την αποστολή του. Και επειδή το κάνει κάθε μέρα ανελλιπώς, ο Κύριός του θα τον βρει να δουλεύει όταν επιστρέψει, αν και η ώρα της επιστροφής του είναι άγνωστη (Ματθ.κδ:46-47).


Ο κακός δούλος ερμηνεύει την παρατεταμένη καθυστέρηση του Κυρίου του πολύ διαφορετικά. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η επιστροφή του Κυρίου του είναι στο απώτερο μέλλον. Μπορεί ακόμα να υπέθετε ότι θα του δοθεί κάποια προειδοποίηση, έτσι ώστε να έχει χρόνο να «τακτοποιηθεί» στην ώρα του ώστε όλα να δείχνουν καλά κατά την επιστροφή του Κυρίου του. Καταχράται την περιουσία του Κυρίου του και αγνοεί τις οδηγίες του. Αντί να φροντίζει τους συνδούλους του ταΐζοντάς τους,  φροντίζει τον εαυτό του και τους συνεργούς του, με αυτά που ήταν προορισμένα για τους συναδέλφους του. Γι’ αυτό το λόγο, «θέλει αποχωρίσει αυτόν, και το μέρος αυτού θέλει θέσει μετά των υποκριτών· εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων» (Ματθ.κδ:48-51).



Η παραβολή των δέκα παρθένων



Υπάρχουν διάφορα πράγματα που πρέπει να εξετάσουμε προτού επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε αυτή την παραβολή. Πρώτο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μια επιλεκτική αφήγηση. Υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες που παραλείπονται. Από πού έρχεται ο Νυμφίος; Που περιμένουν οι παρθένες; Τι θα συμβεί εκεί; Τι ρόλο παίζουν οι λαμπάδες σ’ αυτή την τελετή και γιορτή;


Και, ίσως η πιο σημαντική, που είναι η νύφη; Ποτέ δεν αναφέρεται. Είναι προφανές ότι ο Νυμφίος είναι το κεντρικό πρόσωπο σ’ αυτή την ιστορία (τελικά, μιλάει για τον ερχομό του Μεσσία στο τέλος του αιώνα).


Δεύτερο, δεν θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ένα τυπικό γάμο. Αμφιβάλλω αν στους περισσότερους γαμήλιους εορτασμούς ο γαμπρός θα απέκλειε παρανύμφους επειδή ξεχάσανε να φέρουν λάδι για τις λαμπάδες τους. Αμφιβάλλω ότι αν αργούσαν, όπως έκαναν οι πέντε παρθένες, θα τις εμπόδιζε να συμμετάσχουν στη γιορτή. Αυτό φαίνεται να είναι μια μάλλον ιδιαίτερη περίπτωση, δεν είναι ένα τυπικό γεγονός. Έτσι, η γνώση του πώς γινόταν οι γαμήλιες τελετές εκείνες τις ημέρες (που σε μεγάλο βαθμό είναι από πηγές εκτός της Βίβλου) δεν θα αποδεικνυόταν χρήσιμη. Αυτή η εξωβιβλική πληροφορία δεν είναι το κλειδί για την κατανόηση του κειμένου μας.


Τρίτο, πρέπει να βάλουμε στην άκρη τις αλαζονείες του 21ου αιώνα για τους γάμους, τους παρανύμφους και τις λαμπάδες. Συγκεκριμένα, όσο αφορά στις λαμπάδες, δεν πρέπει να τις σκεφτόμαστε με όρους που είναι οικείοι σε μας. Η λέξη που χρησιμοποιείται, «λαμπάδα», δεν είναι ο κανονικός όρος για φωτιστικό σώμα στην Καινή Διαθήκη. Πέντε φορές χρησιμοποιείται σε αυτή την παραβολή των παρθένων στο Ματθ.κε, μία φορά στο Ιωάν.ιη:3, μία φορά στις Πράξ.κ:8 και δύο φορές στην Αποκ.δ:5, η:10). Η λαμπάδα είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό φωτιστικό, είναι μεγαλύτερη και πιο φωτεινή από αυτά που χρησιμοποιούνται μέσα σ’ ένα σπίτι.


Στο Ιωάν.ιη:3, λαμπάδα ήταν η δάδα που κρατούσαν εκείνοι που ήρθαν στη νύχτα για να συλλάβουν τον Ιησού, κοντά στον κήπο της Γεθσημανή. Υπήρχαν πολλές τέτοιες λαμπάδες στο χώρο που ο Παύλος δίδασκε στις Πράξ.κ:8.


Από ό, τι μπορούμε να ξέρουμε, αυτές οι λαμπάδες δεν ήταν όπως τις λάμπες πετρελαίου που ξέρουμε σήμερα. Δεν είχαν λαμπόγυαλο, δεν είχαν κανονικό φυτίλι ή ρυθμιστή της έντασης της φλόγας. Ήταν μάλλον σαν ένα μεγάλο, επίπεδο μπολ, με ένα πανί ή σχοινί για «φυτίλι». Προφανώς αυτό το είδος του φωτιστικού θα μπορούσε να είναι προσαρτημένο σ’ ένα κοντάρι, και να χρησιμεύει σαν υπαίθριος πυρσός για να φωτίζει τα βήματα στο σκοτάδι.


Τέταρτο, πρέπει να απαλλαγούμε από την εσφαλμένη αντίληψη ότι οι πέντε μωρές παρθένες ξέμειναν από λάδι. Το κείμενο είναι σαφές σε αυτό το σημείο, οι πέντε μωρές παρθένες ποτέ δεν έφεραν μαζί τους λάδι. Γιατί θέλουμε να πιστεύουμε ότι είχαν μαζί τους κάποια ποσότητα λαδιού; Ίσως επειδή διαβάζουμε στο εδ.8, ότι οι μωρές παρθένες ισχυρίστηκαν «ὅτι αἱ λαμπάδες ἡμῶν σβέννυνται». Όλες θα έκαιγαν τις λαμπάδες τους για φωτισμό στο εσωτερικό του σπιτιού που περίμεναν και κοιμήθηκαν; Δεν υπήρχε ο κανονικός φωτισμός σ’ αυτό το μέρος; Γιατί και οι πέντε ξέμειναν την ίδια στιγμή, ακριβώς όταν ετοίμαζαν τις λαμπάδες;


Οι λαμπάδες πρέπει να μεταφέρθηκαν χωρίς λάδι. Αν ταξίδεψαν στο φως της ημέρας, αυτές οι λαμπάδες δεν θα τους χρειάστηκαν στο ταξίδι προς τον τόπο του γάμου. Ο λόγος που οι φρόνιμες παρθένες έφεραν λάδι, ήταν επειδή μεταφερόταν σε φιάλες και προστίθετο στις λαμπάδες όταν χρειαζόταν. Πρέπει να υπήρχε κάποιο μικρό υπόλειμμα λαδιού στο φυτίλι των πέντε άδειων λαμπάδων, που σβήνει γρήγορα, μετά που θα ανάψουν. Αυτό εξηγεί γιατί και οι πέντε λαμπάδες έσβησαν την ίδια στιγμή.


Δεν είναι μόνο το κείμενο που είναι σαφές ότι οι μωρές παρθένες δεν έφεραν λάδι μαζί τους, είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς την παραβολή, αν πράγματι ξέμειναν από λάδι. Η διαφορά ανάμεσα στις πέντε σοφές και τις πέντε μωρές παρθένες, είναι σωτηρία. Οι πέντε μωρές παρθένες δεν σώθηκαν μία φορά, αλλά στη συνέχεια «ξέμειναν» από σωτηρία. Ποτέ δεν σώθηκαν όπως ο λόγος του Θεού εννοεί τη σωτηρία! Δεν είχαν ποτέ λάδι. Ήταν απλά άδειες λαμπάδες. Φαινόταν χρήσιμες, φαινόταν ότι υποσχόταν φως, αλλά ποτέ δεν το παρήγαγαν. Ας μην προσπαθούμε να προσθέσουμε αυτό που ο συγγραφέας έχει σκόπιμα παραλείψει, προκειμένου να αισθανθούμε καλύτερα με αυτή την ιστορία. Δεν πρέπει να αισθανόμαστε καλά για αυτές τις πέντε μωρές παρθένες, χωρίς λάδι.


Με αυτά τα πράγματα στο μυαλό, ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε την παραβολή. Ήταν ένας γάμος, στον οποίο δέκα παρθένες κλήθηκαν να συμμετάσχουν. Φαίνεται ότι με κάποιο τρόπο πήραν οδηγίες να κρατούν λαμπάδες, έτσι ώστε την κατάλληλη στιγμή θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κάποιο είδος φωτεινής πομπής με αυτές. Και οι δέκα παρθένες έφεραν τις λαμπάδες τους, αλλά μόνο οι πέντε έφεραν και το απαραίτητο λάδι. Όλες περίμεναν το Νυμφίο να έρθει. Η ώρα πέρασε και νύχτωσε. Ο γαμπρός άργησε περισσότερο από το αναμενόμενο, και έτσι όλες οι παρθένες κοιμήθηκαν μέχρι που ήρθε. Ξαφνικά, τα μεσάνυχτα κάποιος φώναξε ότι πλησίαζε ο Νυμφίος. Και οι δέκα παρθένες ξύπνησαν από αυτή την κραυγή, και άρχισαν να ετοιμάζουν τις λαμπάδες τους για την τελετή. Η ανάγκη για τέτοιες λαμπάδες, είναι τώρα καταφανής (είναι μεσάνυχτα, σκοτάδι πίσσα). Οι πέντε μωρές παρθένες ζητάνε από τις πέντε φρόνιμες παρθένες να μοιραστούν το λάδι τους, αλλά το αίτημά τους απορρίπτεται. Δεν ήταν ότι τις πέντε φρόνιμες παρθένες δεν τις ένοιαζε. Ήταν ότι το λάδι δεν θα αρκούσε και για τις δέκα λαμπάδες. Καλύτερα να έχουν μια φωτεινή πομπή με πέντε λαμπάδες που δουλεύουν, παρά με δέκα μη λειτουργούσες λαμπάδες. Ειπώθηκε στις μωρές παρθένες να πάνε να αγοράσουν λάδι για τις λαμπάδες τους, όπως και έκαναν. Αλλά κατά την απουσία τους πραγματοποιήθηκε η φωτεινή παρέλαση, και ο Νυμφίος, συνοδευόμενος από τις πέντε φρόνιμες παρθένες μπήκε στην αίθουσα της γιορτής. Στη συνέχεια έκλεισαν οι πόρτες. Αργότερα, έφτασαν οι πέντε μωρές παρθένες, με το λάδι, αλλά ήταν πολύ αργά. Το μέρος των εορταστικών εκδηλώσεων είχε ήδη ολοκληρωθεί. Δεν υπήρχε ανάγκη των υπηρεσιών των πέντε μωρών παρθένων, κι έτσι δεν τους επετράπη να μπουν και να συμμετάσχουν στη γαμήλια γιορτή. Παρόλα αυτά, οι πέντε παρθένες παρακαλούν, «Κύριε, κύριε...», αλλά διώχτηκαν με τα λόγια, «Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω»! Ο Κύριός μας κλείνει στη συνέχεια αυτή την παραβολή, εφαρμόζοντάς την στους μαθητές Του (και κατά συνέπεια στην εκκλησία). Προτρέπει τους μαθητές Του: «Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε την ημέραν ουδέ την ώραν, καθ' ην ο Υιός του ανθρώπου έρχεται».


Καθώς μελετάμε την ερμηνεία και την εφαρμογή αυτής της παραβολής, θα πρέπει να αρχίσουμε παρατηρώντας ότι είναι μία από αρκετές παραβολές σ’ αυτή τη συζήτηση. Όλες οι παραβολές έχουν να κάνουν με το τι ξέρουμε και δεν ξέρουμε για τον ερχομό του Χριστού στο τέλος του αιώνα. Ο Ιησούς μας διαβεβαιώνει ότι θα πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τον καιρό (το γενικό χρονικό πλαίσιο) της επιστροφής Του (Ματθ.κδ:32-34). Αλλά ενώ μπορούμε να ξέρουμε τον καιρό, (μέσα σε μια γενιά), δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την ημέρα ούτε την ώρα της επιστροφής Του. Επειδή δεν ξέρουμε πότε ακριβώς θα επιστρέψει, πρέπει να είμαστε συνεχώς σε μια κατάσταση εγρήγορσης. Αυτή η παραβολή μας λέει ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι.


Όλες οι παραβολές σ’ αυτή τη συζήτηση έχουν να κάνουν με την ετοιμότητα για την επιστροφή Του, αλλά εμείς προσπαθούμε να διακρίνουμε το μοναδικό μήνυμα από αυτή την παραβολή. Τι είναι αυτό που αυτή η παραβολή διδάσκει ή υπογραμμίζει και δεν το βρίσκουμε στις άλλες παραβολές σε αυτό το απόσπασμα; Θα κάνω ορισμένες παρατηρήσεις που θα μας βοηθήσουν να προσδιορίσουμε το μοναδικό μήνυμα αυτής της παραβολής. Αλλά πρώτα, ας εξετάσουμε τι μοιράζεται αυτή η παραβολή με τις άλλες σε αυτή την ενότητα.


Σ’ αυτή την παραβολή, όπως σε όλες τις άλλες σε αυτή την ενότητα, ο Ιησούς μιλάει στους μαθητές Του «κατ' ιδίαν» (Ματθ.κδ:3). Ούτε πολύς κόσμος ούτε η εβραϊκή θρησκευτική ηγεσία είναι παρόντες. Πρόκειται για ιδιαίτερα μαθήματα για όσους είναι μαθητές του Ιησού, ή που νομίζουν ότι είναι. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ιούδας ήταν ανάμεσα στους δώδεκα που άκουσαν αυτή την παραβολή, και δεν ήταν αληθινός πιστός (Ιωάν.ς:64, 70-71, ιγ:2, 10-11, 18-20).


Μας διδάσκει να είμαστε έτοιμοι, όταν ο Ιησούς επιστρέψει (Ματθ.κδ:42, 44, 50, κε:13).


Αυτή η παραβολή συμφωνεί με τις υπόλοιπες, στο γεγονός ότι η επιστροφή του Κυρίου δεν θα είναι τόσο σύντομη, όσο υπέθεταν οι μαθητές.


Λουκ.ιθ:11 Και ενώ αυτοί ήκουον ταύτα, προσθέσας είπε παραβολήν, διότι ήτο πλησίον της Ιερουσαλήμ και αυτοί ενόμιζον ότι η βασιλεία του Θεού έμελλεν ευθύς να φανή·


Ματθ.κε:5 Και επειδή ο νυμφίος εβράδυνεν, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο. (κδ:6, 48).


Αυτή η παραβολή, όπως και οι άλλες, απεικονίζει την επιστροφή του Χριστού σαν ξαφνική και απρόσμενη (Ματθ.κδ:37-41, 43, 50, κε: 5-6). Εν μέρει, είναι απρόσμενη επειδή έχει περάσει τόσο πολύς καιρός.


Βασίζεται στην παραδοχή ότι δεν γνωρίζουμε την ημέρα ούτε την ώρα της επιστροφής του Κυρίου μας:


Ματθ.κε:13 Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν εξεύρετε την ημέραν ουδέ την ώραν, καθ' ην ο Υιός του ανθρώπου έρχεται. (σύγκριση κδ:26, 42-44, 50).


Δείχνει ότι η επιστροφή του Κυρίου θα διαχωρίσει μια ομάδα ανθρώπων από μια άλλη (Ματθ.κδ:37-41, 45-51, κε:1-12, 31-46). Η μια ομάδα μπαίνει με τον Κύριό μας, για να απολαύσει την κοινωνία μαζί Του. Η άλλη ομάδα μένει έξω, και προδιαγράφεται αιώνιος βασανισμός.


Φανερώνει ακόμα ότι αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ πιστών και απίστων, μεταξύ εκείνων που θα μπουν στη Βασιλεία των ουρανών και εκείνων που θα πάνε στην κόλαση, δεν μπορεί να συμβεί μέχρι τον ερχομό του Χριστού. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ