Αγωνίζησθε δια την πίστιν

Ιούδ.α:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Πώς να ζήσεις στις έσχατες μέρες

Στο Ματθ.κδ ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του να ψάξουν για πολύ συγκεκριμένες ενδείξεις που θα σηματοδοτήσουν το τέλος του παρόντα αιώνα και θα δηλοποιήσουν τη Δευτέρα παρουσία Του.

Είπε ότι θα υπάρξει μια γενιά που τα χαρακτηριστικά της θα δηλώνουν ότι το τέλος είναι κοντά. Σε κάποια στιγμή της ιστορίας όλα αυτά τα σημεία θα συγκλίνουν. Τότε, αυτοί που οι καρδιές τους θα έχουν μεταμορφωθεί από το Πνεύμα Του, θα είναι ικανοί να διαβάσουν τα σημεία αυτής της μέρας και να προειδοποιήσουν τους ανθρώπους όπως έκανε ο Νώε. Σήμερα φαίνεται ότι αυτά τα σημεία και βέβαια συγκλίνουν για πρώτη φορά από τη στιγμή που ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς.


Ποια θα είναι αυτά τα σημεία;

Ο Ιησούς ανάφερε δύο σημεία που θα χαρακτηρίζουν την πνευματική κατάσταση του κόσμου πριν την επιστροφή Του.

Πρώτο, θα υπάρχει στεναχώρια των εθνών εν απορία (Λουκ.κα:25).

Στεναχώρια σημαίνει να είσαι σε θλίψη ή κάτω από πίεση.

Απορία (αβεβαιότητα, αμηχανία ) σημαίνει σύγχυση, ή με άλλα λόγια, η γενιά πριν την επιστροφή του Κυρίου θα βρίσκεται κάτω από ισχυρή πίεση από κάθε άποψη, χωρίς πιθανή διέξοδο διαφυγής.

Οι άνθρωποι θέλουσι αποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην Λουκ.κα:26.

Θα υπάρχει παγκόσμια απογοήτευση και την ίδια στιγμή θα συνυπάρχει μεγάλη αφθονία μαζί με χιλιάδες που θα πεινούν.

Καθώς οι άνθρωποι θα ατενίζουν το μέλλον, δεν θα φοβούνται μόνο αλλά θα είναι τρομοκρατημένοι.

Δεύτερο: Είπε ότι: Και τότε θέλουσι σκανδαλιστεί πολλοί και θέλουσι παραδώσει αλλήλους, και θέλουσι μισήσει αλλήλους (Ματθ.κδ:10).

Ο σκανδαλισμός μπορεί να έχει πραγματική αιτία, μπορεί όμως να είναι και πλασματικός, από τον ίδιο τον «σκανδαλιζόμενο», επειδή κάτι άλλο θέλει να καλύψει.

Σπιτικά διαλύονται κάτω από τις πιέσεις της μοντέρνας ζωής. Οι οικογένειες πραγματικά προδίδονται απ’ τα ίδια τους τα μέλη, καθώς αυτές οι πιέσεις αυξάνονται.

Έχουμε ήδη εξετάσει την ηθική κατάσταση του κόσμου - στις μέρες του Νώε και του Λωτ. Θα τρώνε και θα πίνουν, θα παντρεύονται και θα παντρεύουν. Δεν υπήρξε άλλη εποχή όσο τώρα, που ο άνθρωπος να προσπαθεί τόσο απελπισμένα να διασκεδάσει.

Θα υπάρχουν χλευαστές στις τελευταίες ημέρες που θα λένε: που είναι η υπόσχεση της παρουσίας αυτού (Β’ Πέτρ. γ:3-4). Θα χλευάζουν ακόμα τη λειτουργία της εκκλησίας, τους νόμους του Θεού, την αποστασία.

Αλλά τι πρέπει να κάνουν οι πιστοί σήμερα με αυτά τα σημεία; Πώς θα πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας καθώς αυτά αρχίζουν να συμβαίνουν;

Η αληθινή εκκλησία παροτρύνεται: μη αφήνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις τίνας.....πλησιάζουσαν την ημέραν Εβρ.ι:25.

Πολλοί Χριστιανοί είναι εξοικειωμένοι με τους Βιβλικούς έσχατους καιρούς. Στην πραγματικότητα, μια απλή αναζήτηση στο Google δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία έλλειψη από  διαθέσιμες διδασκαλίες σχετικά με τα σημεία που σηματοδοτούν το τέλος. Τα σημεία, είναι το κύριο θέμα εστίασης από αυτές τις διδασκαλίες και υπάρχουν δεκάδες θεωρίες σχετικά με το προφητικό χρονοδιάγραμμα.

Αλλά πώς ο Ιησούς λέει ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας υπό το φως αυτών των πραγμάτων που θα συμβούν στις τελευταίες μέρες; Πώς ο ίδιος ο Ιησούς έζησε τις «τελευταίες μέρες Του»; Αυτά είναι πολύ σημαντικά ερωτήματα που αφορούν ουσιαστικά το χρονοδιάγραμμα της επιστροφής Του.

Στο Ματθ.κδ&κε, ο Ιησούς δίνει τέσσερις παραβολές που συχνά αγνοούνται, αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένες με το πώς ένας πιστός πρέπει να ζήσει στο φως αυτών των σημείων. Στην πρώτη παραβολή, ο Ιησούς συγκρίνει τη ζωή στις μέρες του τέλους με ένα υπηρέτη, που φροντίζει το σπίτι του κυρίου του:

Ματθ.κδ:45-51 Τις λοιπόν είναι ο πιστός και φρόνιμος δούλος, τον οποίον ο κύριος αυτού κατέστησεν επί των υπηρετών αυτού, διά να δίδη εις αυτούς την τροφήν εν καιρώ; Μακάριος ο δούλος εκείνος, τον οποίον όταν έλθη ο κύριος αυτού θέλει ευρεί πράττοντα ούτως. Αληθώς σας λέγω ότι θέλει καταστήσει αυτόν επί πάντων των υπαρχόντων αυτού. Εάν δε είπη ο κακός εκείνος δούλος εν τη καρδία αυτού, Βραδύνει να έλθη ο κύριός μου, και αρχίση να δέρη τους συνδούλους, να τρώγη δε και να πίνη μετά των μεθυόντων, θέλει ελθεί ο κύριος του δούλου εκείνου καθ' ην ημέραν δεν προσμένει και καθ' ην ώραν δεν εξεύρει, και θέλει αποχωρίσει αυτόν, και το μέρος αυτού θέλει θέσει μετά των υποκριτών· εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων.

Πρέπει να είμαστε πιστοί υπηρέτες. Καθώς πλησιάζουμε χρονικά στην επιστροφή του Κυρίου μας, ταΐζουμε τους γύρω μας με το λόγο; Προσπαθούμε να ξεφύγουμε με όσο το δυνατόν λιγότερο κακό; Λέμε την αλήθεια με αγάπη στους γύρω μας; Ο Παύλος μας προτρέπει σχετικά με αυτό:

Εφεσ.ε:15-21 Προσέχετε λοιπόν πως να περιπατήτε ακριβώς, μη ως άσοφοι, αλλ' ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, διότι αι ημέραι είναι πονηραί. Διά τούτο μη γίνεσθε άφρονες, αλλά νοείτε τι είναι το θέλημα του Κυρίου.

Η δεύτερη σύνδεση που κάνει ο Ιησούς με τις έσχατες μέρες, είναι η παραβολή των δέκα παρθένων. Δέκα παρθένες περιμένουν το Νυμφίο να επιστρέψει για να γίνει ο γάμος. Οι πέντε ήταν σοφές και πήραν φιάλες λαδιού για τις λυχνίες τους, οι άλλες πέντε ήταν μωρές, δεν πήραν καθόλου επιπλέον λάδι για τα λυχνάρια τους. Και οι δέκα νύσταξαν και κοιμήθηκαν επειδή ο Νυμφίος καθυστερούσε. Όταν ακούστηκε η κραυγή  ότι ήρθε ο Νυμφίος, οι πέντε σοφές παρθένες κράτησαν τις λυχνίες τους αναμμένες ενώ οι πέντε μωρές παρθένες έπρεπε να πάνε στην αγορά να αγοράσουν επιπλέον λάδι. Ενώ αυτές οι πέντε ήταν στην αγορά, ο Νυμφίος πήρε τις πέντε σοφές παρθένες στη γιορτή του γάμου και έκλεισε την πόρτα. Όταν επέστρεψαν οι πέντε μωρές παρθένες, δεν τους επετράπη να μπουν, αφού ο Νυμφίος είπε ότι ποτέ δεν τις ήξερε (Ματθ.κε:1-13).

Πολύ διδασκαλία και γνώση μπορεί να βγει από αυτή την παραβολή, αλλά δύο πράγματα αξίζει να προσέξουμε. Το λάδι συνδέεται συχνά στη Γραφή με το Άγιο Πνεύμα, το χρίσμα, αλλά και με το λόγο του Θεού. Είμαστε σαν τις φρόνιμες παρθένες; Έχουμε άφθονο το λόγο του Θεού στη ζωή μας ώστε οι λυχνίες μας να συνεχίσουν να λάμπουν;

Η άλλη σύνδεση που αξίζει να προσέξουμε είναι η ιδέα της νύφης του Χριστού. Όλοι θέλουμε να είμαστε μια καθαρή νύφη για το Μεσσίας μας. Θέλουμε να παρασταθούμε σαν ένδοξη εκκλησία, μη έχουσαν κηλίδα ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλά αγία και άμωμος (Εφες.ε:27). Όμως, πολλές φορές, αυτό γίνεται μια ψευδαίσθηση, ένα απατηλό πράγμα που μπορεί να μας οδηγήσει στη νοοτροπία: «Μακράν απ' εμού, μη με εγγίσης, διότι είμαι αγιώτερός σου» (Ησ.ξε:5), όπου απομονωνόμαστε από τους «βρώμικους» κοσμικούς. Αλλά τι λέει η Αγία Γραφή για το πώς μπορούμε να είμαστε καθαροί μέσα σ’ ένα ακάθαρτο κόσμο; Το βιβλίο του Ιακώβου μας δίνει μια εικόνα:

Ιακ.α:27 Θρησκεία καθαρά και αμίαντος ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι αύτη, να επισκέπτηται τους ορφανούς και τας χήρας εν τη θλίψει αυτών, και να φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου.

Επισκεπτόμαστε και υπηρετούμε αυτούς που έχουν ανάγκη καθώς οι μέρες τελειώνουν, ή κρυβόμαστε από τους συνανθρώπους μας; Αγαπάμε τόσο τα πνευματικά όσο και τα φυσικά ορφανά στον κόσμο μας, ή τα αφήνουμε ανυπεράσπιστα;

Η τρίτη προτροπή που ο Ιησούς δίνει στους μαθητές Του, είναι στη γνωστή παραβολή των ταλάντων (Ματθ.κε:14-30). Εν ολίγοις, ένας κύριος φεύγει για να πάει να κληρονομήσει ένα Βασίλειο και εμπιστεύεται ένα μέρος των χρημάτων του σε τρεις υπηρέτες. Στον ένα δίνει πέντε τάλαντα, στον άλλο δίνει δύο τάλαντα, και σε ένα άλλο ένα τάλαντο. Ο υπηρέτης με  τα πέντε και αυτός με τα δύο επένδυσαν και διπλασιάσαν τα χρήματα τους. Ο υπηρέτης με το ένα τάλαντο, το θάβει στο έδαφος από φόβο. Ο κύριος επιστρέφει και ευλογεί τους υπηρέτες που διπλασίασαν τα χρήματα του. Τους λέει ότι θα τους καταστήσει σε περισσότερα και τους προσκαλεί να μπουν στη χαρά του κυρίου τους. Αλλά ο τρίτος υπηρέτης που έθαψε τα χρήματα, καταδικάζεται. Του παίρνει το ένα τάλαντο και το δίνει σ’ αυτόν που είχε τα δέκα.

Πάλι, θα μπορούσαμε να αντλήσουμε πολλά από αυτή την παραβολή, αλλά δύο πράγματα είναι σημαντικά, επειδή έχουν να κάνουν με το πώς πρέπει να ζήσουμε τις τελευταίες μέρες. Σαν πιστοί, πρέπει να επενδύσουμε σοφά τα πράγματα που μας έδωσε και να μην τα αμελούμε από φόβο. Συχνά μας νικάει ο φόβος των ανθρώπων και επιτρέπουμε στην ανασφάλεια να μας στερεί τα χαρίσματα που μας έχει δώσει. Δεν μπορούμε να αφήνουμε το κακό που αυξάνεται σ’ αυτό τον κόσμο και τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε να μας κάνουν να συρθούμε πίσω.

Εβρ.ι:36-39 Διότι έχετε χρείαν υπομονής, διά να κάμητε το θέλημα του Θεού και να λάβητε την επαγγελίαν. Διότι έτι ολίγον καιρόν, και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει. Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως· και εάν τις συρθή οπίσω, η ψυχή μου δεν ευαρεστείται εις αυτόν. Ημείς όμως δεν είμεθα εκ των συρομένων οπίσω προς απώλειαν, αλλ' εκ των πιστευόντων προς σωτηρίαν της ψυχής.

Εμείς τελικά, προσέχουμε τι λέει ο διάβολος ή ο Θεός; Η απάντηση φαίνεται προφανής, αλλά η ουσία του θέματος αποκαλύπτεται όταν το ερώτημα τεθεί λίγο διαφορετικά: φοβόμαστε ή εμπιστευόμαστε; Κατά τη γνώμη μου, ο τρίτος υπηρέτης στην παραβολή, αντιπροσωπεύει αυτό που συχνά κάνουμε σαν πιστοί όταν πρόκειται για τους έσχατους καιρούς. Επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ στο τι κάνει ο εχθρός και μας κυριεύει φόβος, που είναι ακριβώς αυτό που θέλει ο Σατανάς. Μας τυλίγει σε μια κόλα χαρτί με κάθε του κίνηση, και ξεχνάμε την αποστολή και την κλήση του Θεού στη ζωή μας να ευαγγελίσουμε τον κόσμο. Όταν εστιάζουμε στο Θεό και υποτασσόμαστε σ’ Αυτόν, αυτόματα αντιστεκόμαστε στο διάβολο. Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε κάθε κίνηση του εχθρού! Εμείς απλά πρέπει να γνωρίζουμε τα σχέδια του Θεού, και στη συνέχεια θα είμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά από τον εχθρό. Είναι κάτω από τα πόδια μας με την ίδια έννοια που είναι κάτω από τα πόδια του Μεσσία:

Εφεσ.α:21-23 υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και παντός ονόματος ονομαζομένου ου μόνον εν τω αιώνι τούτω, αλλά και εν τω μέλλοντι· και πάντα υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού, και έδωκεν αυτόν κεφαλήν υπεράνω πάντων εις την εκκλησίαν, ήτις είναι το σώμα αυτού, το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρούντος.

Δείτε τι έρχεται πρώτο, σ’ αυτά που λέει ο Πέτρος, για το πώς να ζήσουμε για το Θεό και να αντισταθούμε στο διάβολο:

Α’ Πέτρ.ε:6-9 Ταπεινώθητε λοιπόν υπό την κραταιάν χείρα του Θεού, διά να σας υψώση εν καιρώ, και πάσαν την μέριμναν υμών ρίψατε επ' αυτόν, διότι αυτός φροντίζει περί υμών. Εγκρατεύθητε, αγρυπνήσατε· διότι ο αντίδικός σας διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίη· εις τον οποίον αντιστάθητε μένοντες στερεοί εις την πίστιν, εξεύροντες ότι τα αυτά παθήματα γίνονται εις τους αδελφούς σας τους εν τω κόσμω.

Αν εστιάσουμε στο Θεό, τότε η καρδιά Του θα γίνει δική μας, κι εμείς θα αγαπήσουμε τον πλησίον μας και θα εκπληρώσουμε την αποστολή που μας έδωσε γι’ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα πάνω στη γη.

Η τέταρτη παραβολή δεν είναι απαραίτητα μια παραβολή αλλά μια πραγματικότητα για το πώς να ζήσουμε τη ζωή μας:

Ματθ.κε:34-40 Τότε ο Βασιλεύς θέλει ειπεί προς τους εκ δεξιών αυτού· Έλθετε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην εις εσάς βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Διότι επείνασα, και μοι εδώκατε να φάγω, εδίψησα, και με εποτίσατε, ξένος ήμην, και με εφιλοξενήσατε, γυμνός, και με ενεδύσατε, ησθένησα, και με επεσκέφθητε, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς εμέ. Τότε θέλουσιν αποκριθή προς αυτόν οι δίκαιοι, λέγοντες· Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; πότε δε σε είδομεν ξένον και εφιλοξενήσαμεν, ή γυμνόν και ενεδύσαμεν; πότε δε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο Βασιλεύς θέλει ειπεί προς αυτούς· Αληθώς σας λέγω, καθ' όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εκάμετε.

Έχουμε ενδιαφερθεί για τους ελάχιστους αυτού του κόσμου, ιδιαίτερα στο προσωπικό μας περιβάλλον; Βγαίνουμε έξω από το δρόμο μας για τους χαμηλής εκτίμησης ανθρώπους της κοινωνίας; Τους φτωχούς, τους άστεγους, τους φυλακισμένους; Θα κριθούμε ανάλογα με το πώς μεταχειριζόμαστε τους ελάχιστους. Ο Ιησούς είπε: Αληθώς σας λέγω, καθ' όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εκάμετε.

Τι έκανε λοιπόν ο Ιησούς;

Πώς πέρασε ο Ιησούς τις «τελευταίες μέρες» Του; Αν κοιτάξουμε τη ζωή του Μεσσία μας, τον οποίο καλούμαστε να μιμηθούμε, βλέπουμε ότι η ζωή Του ήταν σε πλήρη αντίθεση με πολλά από τα συμπεράσματα που αποκομίζουν οι πιστοί από τα σημεία του τέλους. Ο Ιησούς περνούσε τον καιρό του υπηρετώντας φοροεισπράκτορες, πόρνες, αμαρτωλούς και τους απόκληρους της κοινωνίας. Θεράπευε τον καθένα που τον πλησίαζε. Ελευθέρωσε άτομα από κατοχή δαιμονίων. Διακήρυξε ελευθερία σ’ εκείνους που ήταν σε πνευματική δουλεία. Κάλεσε απλούς ανθρώπους να γίνουν μαθητές Του και ξόδεψε χρόνο διδάσκοντάς τους και δείχνοντάς τους τον τρόπο για να ζήσουν στη Βασιλεία στη γη. Αποτραβιόταν και προσευχόταν στον Πατέρα Του. Κάλεσε τόσο αμαρτωλούς όσο και δίκαιους σε μετάνοια και μετέφερε την καρδιά του πατέρα Του στα αυτιά αυτών που θα άκουγαν, με το λόγο Του. Έβαλε τη ζωή Του κάτω, για την οικογένειά Του και τους εχθρούς Του. Πρέπει να αναρωτηθούμε αν ζούμε όπως ο Ιησούς, όταν ήταν μετρημένες οι μέρες του.

Ρωμ.η:29 διότι όσους προεγνώρισε, τούτους και προώρισε συμμόρφους της εικόνος του Υιού αυτού, διά να ήναι αυτός πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών·

Α’ Ιωάν.β:6 Όστις λέγει ότι μένει εν αυτώ χρεωστεί, καθώς εκείνος περιεπάτησε, και αυτός ούτω να περιπατή.

Εάν πράγματι πιστεύουμε ότι Ιησούς επιστρέφει σύντομα, τότε γιατί δεν βιαζόμαστε ακόμα πιο πολύ να μιλήσουμε σε όσους δεν Τον ξέρουν; Ακριβώς εδώ φαίνεται ότι είναι το πρόβλημα, πολλές φορές — ένας φόβος από ανησυχία. Αν πραγματικά επιστρέφει για να διαχωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια, αυτό πρέπει να μας εξαναγκάζει να διδάξουμε με πάθος εκείνους που δεν είναι ακόμα στη Βασιλεία.

Ρωμ.ε:8 αλλ' ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών.

Αυτή είναι η αγάπη που πρέπει να έχουμε στις καρδιές και στη ζωή μας ενώ δουλεύουμε το έργο του Θεού, γιατί με τέτοια αγάπη αγαπηθήκαμε κι εμείς. Όταν κοιτάμε το χριστιανικό κόσμο σήμερα, η αγάπη των πολλών έχει ψυχραθεί εξαιτίας της ανομίας (Ματθ.κδ:12). Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να γίνουμε η ίδια αγάπη που μας δόθηκε και μας έφερε στη Βασιλεία του φωτός. Αυτό είναι το μόνο γνήσιο κίνητρο για να κηρύξουμε το ευαγγέλιο. Το ευαγγέλιο δεν είναι ανταγωνιστική υπόθεση, ούτε εργαλείο ανάδειξης της ματαιοδοξίας μας.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα ακούσεις κάποιο γεγονός που φαίνεται να ταιριάζει με τα σημεία του τέλους, μη φοβηθείς. Θυμήσου πώς περπάτησε ο Ιησούς, λίγο πριν πεθάνει.